Leven na een melanoom

Voorstelhoekje uit 2013

Re: Leven na een melanoom

Berichtdoor sporten » ma 26 aug 2013, 15:23

Hallo Tonnie,

Wat een positief verhaal heb jij geplaatst, daar zullen velen wat aan kunnen hebben.
Fijn, dat het goed gaat met je. Een melanoom van die dikte is niet niks.

Ik herken in jouw verhaal vooral het eerste gedeelte heel goed.
In mijn geval een dermatoloog die op woensdag mij vertelde, dat hij het plekje op mijn been niet vertrouwde en onmiddellijk wilde ingrijpen.
Ik weet nog dat ik aan de balie stond en met verbazing aanzag, dat agenda's werden veranderd en dat helaas niet de dag daarna ( volgens de dermataloog !) , maar op vrijdag, dus 2 later, de ingreep plaats vond.
Ik begreep pas de dag daarna, op donderdag, wat er aan de hand was en ben gelijk de gehele dag alles gaan lezen m.b.t. een melanoom.
De dermatoloog vertelde op vrijdag dan ook, dat hij nog nooit een patient had gehad die zo stoïcijns reageerde op de door hem gedane mededeling, maar ook nooit een patient had gehad die zoveel wist van de materie.

Bij mij is de ingreep eind januari 2012 door de dermatoloog en begin maart 2012 door de chirurg uitgevoerd en ik ben pas in juni 2012 op dit forum terecht gekomen.
Wat mij van mijzelf verbaasd, dat ik dagelijks dit forum bezoek. Ik kan het dus niet zomaar afsluiten, terwijl ik toch heel nuchter ben.
Ik merk helaas ook op, dat er een aantal mensen zeer aktief op dit forum zitten, en een ongunstige prognose hebben en dan helaas niets meer van zich laten horen, erg triest.

Ik neem aan, dat je nog onder controle bent ?
Ik wens je het allerbeste toe en goed dat jij jouw verhaal geplaatst hebt.

Groet,

Ineke
sporten
 
Berichten: 171
Geregistreerd: vr 08 jun 2012, 20:54

Re: Leven na een melanoom

Berichtdoor Sandra74 » di 27 aug 2013, 09:50

Hallo Tonny,

Bij mij is in 2011 een melanoom van 2,8 weggehaald. Ook midden op mijn rug en ik heb nu ook zo'n enorme jaap van 15-20 cm op mijn rug. Ik heb wel besloten om de poortwachterklier-procedure te laten doen. Ieder heeft hiervoor zijn/haar eigen overwegingen. Ik krijg nu naast controle bij de dermatoloog elk jaar een CT-scan om te kijken of er ergens uitzaaiingen zijn. En ja het is heel akelig om ieder jaar opnieuw geconfronteerd te worden met de nasleep van dat melanoom, maar ik hoop dat mocht ik een van de pechvogels zijn waar later elders tumoren worden ontdekt, ik er op tijd bij ben. Daarnaast geeft het me als de uitslag goed is even de bevestiging dat alles goed is. Ik realiseer me natuurlijk wel dat zo'n scan ook maar even een momentopname is.

De onbezorgdheid is wel een beetje weg, maar meestal ga ik er voor het gemak maar vanuit dat ik er op tijd bij was. En mocht later blijken dat dat niet zo was dan is het nog op tijd genoeg om me zorgen te maken....

Groeten,

Sandra
Sandra74
 
Berichten: 4
Geregistreerd: di 27 aug 2013, 09:07

Re: Leven na een melanoom

Berichtdoor Sandra74 » di 27 aug 2013, 10:13

Die instelling 'alles is goed tot het tegendeel bewezen is' gaat me de ene dag ook beter af dan de andere dag. Ik merk dat het me nu even heel erg bezighoudt omdat het nu de periode in het jaar is waarin mijn meloon werd ontdekt. Dat is denk ik ook de reden dat ik hier weer even kwam kijken. Ik word altijd alleen erg onrustig als ik berichten hoor over mensen waarbij jaren later nog ergens een tumor ontdekt is. Natuurlijk weet je dat het kan, maar dat nieuws komt altijd heel erg bij me binnen.

In het dagelijks leven merk ik er verder weinig van. Wel heb ik soms last van een arm die opzwelt (ik ben marathonloopster en die lange duurlopen lokken dat soms uit...) agv het verwijderen van de lymfeklieren in mijn oksel. Al lijkt dat de laatste tijd erg mee te vallen. Ik zeg altijd Ik hoop dat ik later als ik bejaard ben kan zeggen 'Wat waren we toen geschrokken, he? Maar gelukkig was ik er net op tijd bij.'
Sandra74
 
Berichten: 4
Geregistreerd: di 27 aug 2013, 09:07

Re: Leven na een melanoom

Berichtdoor karinkuiper » wo 11 sep 2013, 15:30

Hallo allemaal,

Bij toeval kwam ik al jullie verhalen tegen, ik heb er ook een en wil het graag met jullie delen....

Mijn naam is Karin.
Mijn man had in het voorjaar een moedervlek die wat onrustig werd. De plek zit midden in de nek, die zie je zelf dus niet zo gauw. Na een tijdje ging het wat bloeden, maar ja.. dan denk je nog dat er iets geschuurd heeft ofzo...
Mijn man heeft zijn eigen bedrijf is en van 's morgens ong half zeven tot 's avonds acht uur op pad en had op zijn manier geen tijd om de dokter te bezoeken. Geen uurtjes, geen factuurtjes zegt hij dan maar laconiek. Ik was zelf niet zo laconiek, maar kan hem niet aan zijn haren naar de dokter sturen.
HAD IK HET MAAR WEL GEDAAN!!!!
Na een verwijdering bij de huisarts bleek al gauw dat het een zeer ernstig melanoom was met een dikte van 7,4mm.
Binnen enkele dagen nogmaals geopereerd in het ziekenhuis in Deventer. Ook een zeer grote en diepe wond die nu, na 3 maanden, nog steeds niet dicht is.

Ik vind alles doodeng en weet niet goed hoe ik er mee moet omgaan. Ik weet ook wel, dat er velen net als wij zijn, maar ja, ieder voelt z'n eigen he?
Het ene moment kan ik wel redelijk mee overweg, die onzekerheid, die oneerlijkheid, die zorgen die je te wachten staan, het feit dat ik waarschijnlijk eerder "er alleen voorsta" dan je hoopt... en het andere moment is het drama! Een stel die hand in hand ergens loopt, een liedje op de radio, iets op TV... bah! overal zie en hoor je dan iets...
Mijn man was telkens redelijk nuchter maar ook daar begint het besef in te dalen dat hij toch ernstig rekening moet houden met zijn algehele vermoeidheid en het feit dat hij de ene dag veel minder kan dan de andere en daarbij ook nog eens de wetenschap dat er zo ineens weer ergens iets kan ontstaan.

Voor ons was elke dag al een mooie en waardevolle dag, dat leer je wel als je allebei een zeer slecht huwelijk achter de rug hebt en nu eindelijk je ware levenspartner gevonden hebt. Nu plannen we maar heel bewust elke maand iets extra leuks. Lekker etentje, samen weg met de (uitwonende) kinderen of juist alleen (wij zijn beiden midden 50), weekendje weg enzo.
Ik hoop dat we het er zo een beetje doortrekken en dat een volgende tegenslag nog lang op zich laat wachten!

voor iedereen: hoopvolle groeten,
Karin
karinkuiper
 
Berichten: 11
Geregistreerd: wo 12 jun 2013, 11:04

Re: Leven na een melanoom

Berichtdoor sporten » wo 11 sep 2013, 19:58

Hallo Karin,

Wat een naar bericht voor jullie.
Als ik de berichten lees op dit forum, hebben meer mensen een melanoom van die grootte en gaat het goed met ze.
Ik hoop van harte voor jullie dat alles goed blijft gaan.

Het A.V.L. in Amsterdam, maar dat zal je ongetwijfeld weten, is wel zeer gespecificeerd op dit gebied.

Ik wens jullie het allerbeste toe en vele goede jaren toegwenst.

Liefs,


Ineke
sporten
 
Berichten: 171
Geregistreerd: vr 08 jun 2012, 20:54


Keer terug naar 2013

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 2 gasten

cron